Εσύ ποιο μονοπάτι επιλέγεις...???

Δεν είναι λίγες οι φορές που παρατηρούμε η μοίρα των ευγενέστερων ιδανικών, των αγνότερων συναισθημάτων και των ανιδιοτελών θυσιών να είναι ο χυδαιότερος εκφυλισμός τους, από τα ίδια τα άτομα που άλλοτε τα υπερασπίζονταν με ιδιαίτερη θέρμη. Ο λόγος συνήθης, δυστυχώς, και απογοητευτικός. Συχνό φαινόμενο, μια αδυναμία ή πάθη ταπεινά και κατώτερα να οδηγούν στην τελικά άνευ όρων παράδοση, υποτάσσοντας όποιο στοιχείο αντίστασης, στη σύγχυση που προκαλεί η καθημερινή παραφροσύνη.

Τότε είναι που η ικανοποίηση των εχθρών μας καθρεφτίζεται στα μάτια και το βλέμμα τους, σε αυτό το χαμόγελο που μόνο οι δειλοί διαθέτουν, καθώς τους διακατέχει αυτή η απατηλή ψευδαίσθηση ότι σιγά σιγά αποδυναμωνόμαστε. Τους διαφεύγει, όμως, ότι όσοι παραιτούνται στην ουσία δεν είναι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό που είμαστε εμείς. Είναι αυτοί που βρίσκουν «καταφύγιο» για λίγο, μήπως και μπορέσουν να κλέψουν λίγη από τη λάμψη του τόσο ηρωικού παρελθόντος, μέχρις ότου επιστρέψουν και πάλι στην ασφαλή, βολεμένη και ασήμαντη ζωή τους. Οι εχθροί μας, πέφτοντας σε αλλεπάλληλα σφάλματα, ικανοποιούν την ανούσια ύπαρξη τους, βλέποντας κάποιους που άλλοτε μιλούσαν για πατρίδα, φυλή και συντροφικότητα να εξευτελίζουν αναίσχυντα τις όποιες αξίες τους, στο βωμό εφήμερων απολαύσεων.

Μα όση περισσότερη χαρά διακρίνουμε στα μάτια των εχθρών, τόσο περισσότερο θάρρος, ορμή και θέληση θα γεννιέται σε εμάς. Σε εμάς που αναζητάμε ένα διαφορετικό μονοπάτι, δύσκολο αλλά με την μεγαλύτερη αμοιβή στο τέρμα του, εκεί που ο κάθε λογής πόνος και κακουχία παραμένει άφαντος από εχθρούς και συντρόφους, εκεί που κανένας δεν μιλά για τον εαυτό του και τις δυσκολίες του, παρά μόνο για τη Νίκη, για τον Μέγιστο Σκοπό. Εκεί που η σπίθα της Πίστης «καίει» οτιδήποτε αδύναμο, δειλό και προδοτικό, που τόλμησε να εναντιωθεί στο Αγνό, Ιερό και Αιώνιο Ιδανικό, γιατί προτίμησε οτιδήποτε πρόσκαιρο και μικρό. Αυτή η στιγμή είναι εκείνη που αναλογίζεσαι όλες τις στιγμές του αδιάκοπου αγώνα, στιγμές που φαντάζουν ατέλειωτες όταν συνειδητοποιείς ότι κάποιες φορές χρειάστηκε να καταβάλλεις όση αντοχή και κουράγιο διέθετες, για να κερδίσεις τη μάχη έναντι σε κάθε είδος καθημερινού «θανάτου». Και αν ακόμα, υπάρχουν στιγμές που μπερδεύεσαι ή αισθάνεσαι ότι σε περιτριγυρίζει η αμφιβολία ή η κούραση, η ιστορία και το πεπρωμένο σου ξεδιαλύνει και πάλι το τοπίο. Και τότε είναι που αρχίζεις να βλέπεις και πάλι τον στόχο σου να διακρίνεται, ώσπου να δεις την αλήθεια με τα μάτια της φυσικής σου παρουσίας ή εκείνα της ψυχής σου.

Αυτός ο δύσβατος δρόμος απαιτεί να μην περιμένεις τίποτα να σου χαριστεί. Τον απαραίτητο ζωτικό μας χώρο δεν τον διαπραγματευόμαστε, ούτε προσφεύγουμε σε συμβιβασμούς, αλλά τον κατακτούμε σε κάθε ευκαιρία που μας δίνεται, σε χρόνο και τόπο πραγματικό. Αυτός ο Αγώνας και η κάθε επιμέρους μάχη του, είναι που φανερώνουν την αληθινή λαμπρότητα. Αυτή η Ιδέα υπάρχει όσο υπάρχουν φορείς της και ο Σκοπός όσο υπάρχουν αγωνιζόμενοι να τον φέρουν εις πέρας. Με τον ίδιο τρόπο υπάρχει και η Φυλή μας, διαμέσου των δικών μας υπάρξεων και όσων αφήνουμε πίσω μας. Η εσωτερική μάχη, πρωτίστως, είναι αυτή που γεννάει τη σπίθα με την οποία τροφοδοτείται η Πίστη μας και εξαρτάται η εκπλήρωση του Χρέους μας. Και έπειτα έρχεται η σύγκρουση της πάλης της εσωτερικής με την εξώτερη, που κρίνεται αν η Ιδέα τελικά θα καταδικαστεί από τον δικό μας εκφυλισμό.

Αυτή η διαδικασία μπορεί σε κάποιους να φαντάζει εξαντλητική ή σκληρή ή άσκοπη. Σε όσους, όμως, έχουν επιλέξει αυτό το δρόμο συνειδητά, γιατί αφουγκράστηκαν το πεπρωμένο τους, που ποτέ δεν παύει να σου σιγοψιθυρίζει τι οφείλεις να πράττεις, βιώνουν αυτή την διαδικασία σαν μια ακόμη δοκιμασία που τους δυναμώνει το φρόνημα και ατσαλώνει την Πίστη τους, κάνοντας τους δυνατότερους και ανθεκτικότερους στις δυσκολίες. Πόσο μάλλον, αν φέρουν κάθε τέτοια στιγμή στη σκέψη τους πόσοι ανδρείοι άνθρωποι θυσίασαν τη ζωή τους για εμάς σήμερα, για τον ίδιο σκοπό που μας ενώνει αιώνια.

Επομένως, κανένας δεν μπορεί να ανακόψει τη νικηφόρα πορεία την οποία έχουμε χαράξει, παρά μόνο εμείς οι ίδιοι. Μόνο εμείς μπορούμε να επιλέξουμε αν αντέχουμε την ντροπή, είτε εκείνων που θα παραιτηθούν στη συνέχεια μετά από εμάς, είτε την παρατήρηση της ήττας μας από αυτούς που βρίσκονται ψηλότερα. Στον κόσμο αυτό που κινείται και εξελίσσεται με τρόπο αέναο, η στάση αποτελεί θάνατο, και αν όχι φυσικό, σίγουρα πνευματικό και ιδεολογικό. Αφήνουμε, λοιπόν, στην αδράνεια και στην πλασματική τους ασφάλεια αυτούς που επιλέγουν τη στασιμότητα ως το πιο σίγουρο μέσο επιβίωσης και επιλέγουμε να ρισκάρουμε προχωρώντας εμπρός. Και όσο κάποιοι βροντοφωνάζουν ότι δεν θα περάσουμε, εμείς θα περνάμε. Και όσο κάποιοι άλλοι μας θεωρούν ασήμαντους, ρομαντικούς, τρελούς ή ακόμα και «νεκρούς», εμείς θα περνάμε τα χαλάσματα και θα στεκόμαστε και πάλι όρθιοι επάνω στα ερείπια τους. Και όταν η εξάντληση και η απελπισία προσπαθεί να γεμίσει τις καρδιές κάποιων, εμείς θα είμαστε εκεί με το παράδειγμα μας, να ξαναφέρνουμε και πάλι την Ελπίδα και την Πίστη.

ΠΗΓΗ